ديون لا ترد

فى ديون مش بتترد....دا حقيقى...

 مر ٢٠ سنة على أكبر قرار اخدته فى حياتى..

انى اسيب كفر الزيات و انقل شغلى للقاهرة (فى الوقت دا كنت لسه امتياز) ...

 صديقه فى مرة كنت بأقولها تاخد فرصة كويسه قدامها وتتوكل على الله و حكيت لها شويه مغامرات قمت بيها (هما كتير الحقيقة) قالت لي بس انتى أكيد كنتى واثقة فى قدراتك و قدامك طريق واضح ومرسوم وعارفه انتى بتعملى ايه...

وأنا تنحت بقى... عارفه! واثقه! عارفه ايه وواثقة فى ايه! انا مكنش عندي أى خطة واضحة ولا تصور للقادم...كل اللى فاكراه انى نسبيا اتحسب ضحية ندرة فرص التعليم والشغل فى الأقاليم..وإنى اتحركت من منطلق أن الحركة بركة و ربنا مش بيضيع السعى حتى لو كانت الحركة دى للمجهول..القاهره على توحشها وزحمتها فهى مزدحمة برده بالفرص ...فرص حتدعك بيك البلاط بس فرص...خططى كانت كلها تكتيكية ..بتتغير كل سنتين تبعا للمستجدات على الأرض يعنى...الفرص المتاحة... الإمكانيات المتاحة برده.. 

لكن كان عندي هدف استراتيجي واحد...انى افرح الاتنين اللى فى الصور دول وأرد لهم الدين...

ماما وبابا الله يرحمهم هما الاتنين...

من فتره كده انتشر بوست أن ولادك مش مديونين لك بحاجة عشان انت اللى اخترت تجيبهم لهذا العالم...دا لو حنتكلم عن رد الديون فى إطار من التحكم في الاختيارات و نمط الحياة...

لكن انا مديونة لأهلى فعلا...مش دين فلوس..ولا دين تحكم..

.

مديونة لهم لأن الثقة دين...اللى بيحط ثقته فيك بقى مداينك بإنك تكون اد الثقة دى ومتخونهاش...بابا وماما لما اخدوا قرار أنهم يسيبولى حرية تخطيط حياتى واتقالى (احنا مش خايفين منك..احنا خايفين عليكى...احنا عارفين احنا ربينا ازاى) ...فى دين اتحط على اكتافى ساعتها أن مفيش تصرف اعمله وانا مقدرش أرجع احكيه لهم...كل كلمة حتكون زى ما يكونوا واقفين قدامى بالضبط...حتى يومنا هذا وبعد ١٠ سنين من وفاة بابا الله يرحمه..انا لا يمكن أروح مكان هو كان حيعترض عليه فى حياته....

مديونة لهم بالتمن اللى دفعوه من أعصابهم وراحتهم وقلقهم عليا وأنا بعيد... كان أسهل لهم يقنعونى أفضل هناك ...على الأقل يقفلوا عينيهم مطمئنين أنى نايمه بينى وبينهم باب...بدل القلق والتوتر كل ساعة وثانية على بنتهم اللى عايشه لوحدها في بلد غريبه... أيام الثورة و قطع المواصلات..ماما كانت بييجى عليها أوقات (انا عايزه بنتى..هاتولى بنتى) ..و بعدين تهدى وتقول لنفسها لا مش حأقف فى سكتها هى مبسوطه...

انا واخواتي كنا حصاد عمرهم ...ليالى مناقشات ماجستير ودكتوراه بتاعتنا كانت ليالى العمر بالنسبه لهم...يرجعوا منها يعيدوا ويزيدوا اتقال لنا ايه...

أهلى وقفوا ورايا..فى ضهرى....أنا مفيش قرار واحد اخدته فى حياتى غصب... مفيش اختيار واحد مش بتاعى...آه فى مناقشة وبحث و احيانا مناهدة ومقاومة ...لكن محدش أجبرنى أبدا على شىء انا مش عايزاه...

أهلى كانوا طبقة مصريه وسطى...فتحوا بيت تانى و سندونى فى كل خطوة وهما عندهم بنتين تانيين فى طب برده...اهو الدين المادى ده أصغر الديون على كبره..تخيل الباقى...

أيام صعبه جدا عدت عليا و اللى وقفنى على رجلى انى مش عايزه ازعلهم ولا اخذلهم ...فى يوم ما فى نقاش مع صديق كان بيعلق على توتر قبل الامتحان..قلت له باللفظ 

I can't afford failure..

الفشل تكلفته عالية عليا...مش ماديا بس..معنويا...

حأواجه الاتنين دول ازاى؟ حاقولهم ايه؟ قلقكم وتعبكم راح على الأرض؟ انا كلفتهم قلق فوق العادى..يبقى الناتج مينفعش أبدا يكون فى العادى....

سنين وسنين...ولحد دلوقتي وهما الاتنين غائبين عن الدنيا...بأبص ورايا وكل اللى حاسه بيه هو الكثير جدا من العرفان والتقدير لبابا وماما...اللى اختاروا أنهم يساندوا بنتهم فى كل قراراتها عشان (ميجيش عليكى يوم وتقولى الله يرحمكم....كان نفسي اعمل كذا و قفتوا فى سكتى)...

ربنا يرحمكم ويغفر لكم...انا عملت كل اللى كنت عايزاه..واللى جاى برده حيبقى عشان رد الدين اللى انا مديونة لكم بيه...

رغم انى مش واثقه أنه قابل للرد أصلا..